Het afgelopen jaar stond voor mij grotendeels in het teken van AI-vraagstukken voor zowel grote bedrijven als kleine studio’s. Mijn notities en observaties van het afgelopen jaar heb ik samengebracht in dit artikel. Het is een momentopname van hoe ik nu naar AI kijk.

De belofte was helder: AI-tools zouden de saaie, repetitieve taken automatiseren zodat wij, de makers, tijd overhielden voor betekenisvol werk. Maar 2025 liet een andere realiteit zien. Creatieven waren niet vrijer, maar juist drukker; met eindeloze iteraties, escalerende klantverzoeken en het managen van een nieuwe categorie aan digitale ruis. Zijn we het creatieve proces wel op de juiste manier aan het herzien?

Naast de eeuwige vraag “heb je straks nog wel een baan?”, werd ons continu verteld dat AI tijd zou besparen. En op microniveau klopt dat denk ik ook. Designers gebruiken al jaren AI-systemen, bewust of onbewust; de content-aware tools in Photoshop waren al ‘AI supercharged’ ver voordat DALL-E verscheen.

Toch stoort de mantra van Sam Altman mij: “AI tools will not replace your job, but someone using them more than likely will.” Waarom raakt dit een zenuw? Omdat het suggereert dat we slechts opdracht-vretende uitvoerders zijn die met AI nog sneller to-do lijstjes kunnen afvinken. Wie dit zegt, onderschat fundamenteel wat het werk van een creatief inhoudt.

Het argument is dat de tijdwinst besteed kan worden aan het meest stimulerende aspect van ons vak: nadenken. Diverse studies suggereren dat deze productiviteitshypothese kan kloppen ^{[1, 2, 3]}. Maar zien we dit terug in de praktijk? Leunen creatieven nu achterover om diep na te denken terwijl de AI het maakt? Het anekdotische bewijs schreeuwt ‘nee’.

Er is een duidelijke frictie ontstaan. Bedrijven zien AI als een hefboom voor winst: meer output in minder uren. Profit first lijkt de creatieve industrie te domineren. Het gevaar is dat als wij hierin meegaan, we lui worden in het vinden van echte, creatieve oplossingen voor de lange termijn.

Er is nog geen bewijs dat AI ons daadwerkelijk tijd heeft gegeven. De markt verwacht simpelweg meer, en sneller. Omdat een video nu in 30 seconden gegenereerd kan worden, verschuiven de deadlines naar voren. Maar onze mentale capaciteit om ideeën te laten rijpen is niet sneller geworden; die blijft gelijk.

Als je mij vraagt of ik meer werk lever dan twee jaar geleden: ja, veel meer. Ik ben drukker dan ooit. Verdien ik ook meer? Nee, dat is vrijwel gelijk gebleven. De kop van The Wall Street Journal sloeg de spijker op zijn kop: “Your Prize for Saving Time at Work With AI? More Work.” ^[4]. Zodra er productiecapaciteit vrijkomt, eist de markt die direct op.

Recente studies tonen bovendien aan dat we de frictie van het ‘oude’ proces missen. Juist die frustrerende taken dwongen ons tot creativiteit. Onderzoekers aan de Santa Clara Universiteit ^[5] lieten participanten ideeën bedenken, waarbij één groep ChatGPT mocht gebruiken. Deze groep kwam met gedetailleerdere ideeën, maar voelde zich er minder mee verbonden. Veelgehoorde feedback was dan ook: “ChatGPT gaf me de mogelijkheid mijn brein uit te zetten,” en het verminderde het zelfvertrouwen om zelf met ideeën te komen.

Die creatieve worsteling, hoe frustrerend ook, blijkt noodzakelijk voor voldoening en eigenaarschap. Het onderscheid tussen wat we moeten automatiseren en wat onze menselijke aandacht verdient, is diffuus geworden.

De verleiding is groot om ons volledige denkproces, van analyse tot intuïtie, uit te besteden aan dit nieuwe systeem. En hoewel AI een fantastische motor kan zijn voor de rationele kant van creativiteit, komt het werk pas écht tot zijn recht als onze emotionele intelligentie de ruimte krijgt om de diepte in te gaan.

Wat ik om mij heen zie gebeuren is veelzeggend: AI zorgt ervoor dat goede designers beter worden, en slechte designers sneller. De kunst van ons vak zit niet in de tools, maar in ons probleemoplossend vermogen en de wijsheid om te weten wanneer je AI inzet.

Wordt 2026 het kantelpunt in hoe wij AI gebruiken en wat klanten van ons verwachten? We gaan het zien.

Since Isa and I started traveling together, we discovered a shared holiday ritual: making epic aftermovies. Most of these films are just for friends and family, but here are a few I wanted to share with you.

A bit of background: we’re both professional creatives. Isa is the Lead Video Editor at Yune in Amsterdam. She’s a talented storyteller, editor, and director (you can check her portfolio here). And I love thinking about composition, filming and diving into post-production. We complement each other naturally in this creative process. And during our trips, our personal and professional lives naturally blur a little.

I think it started during our second trip together, when we went to Scotland, and since then, we’ve made an aftermovie every year. With each one, we’ve improved. Whether it’s in filming, editing, or color grading, it’s become a creative project we both grow from.

I’m usually running around with a camera in hand, and while Isa directs me or captures sound samples from the environment. Together we loosely plan our shots, partly to avoid ending up with hours of random footage Isa has to dig through later.

So enough blabbering, let’s dive into some of our aftermovies.

Japan (2017)

We explored Japan in the fall of 2017, visiting Tokyo, Fujiyoshida, Osaka, Kyoto, Nara, Himeji, Hiroshima, Hattoji, Magome, Nagano, and Takaragawa. This was our first real attempt at making a cinematic aftermovie, and it set the tone for what we’ve done since. Everything was shot with a Panasonic GH5 and a GoPro Hero 4 Black.

Iceland (2020)

The best time to visit Iceland? October 2020, mid-pandemic. With only two daily flights into the country and barely any tourists, it felt like we had the island to ourselves. What’s special about this one is that Isa focused on sound design, while I went heavy on saturated color grading; we wanted to break from the usual moody Iceland vibes you see online.

USA (2023)

We road-tripped along the East Coast, stopping in New York, Washington, Boston, Portland, Bar Harbor, Waterbury, and Provincetown. It was a great mix of cities and nature. This was also the first trip with our new Fujifilm XH-2, a beast of a hybrid camera that seriously upped our game.

Scandinavia (2024)

Summer in Denmark, Sweden, and Norway. This time, we went (almost) fully analog. The Super-8 Chinon Dart 5x camera made us film with intention: every shot was thought through before pulling the trigger. That meant editing happened while filming. What you see in the final cut is almost everything we shot, with some digital drone footage layered in.

What’s next? Well, this year we’re taking a breather. But who knows, maybe next year, when we’ll do a big adventure, we’ll take all the gear with us again.

I love analog photography. Every time we go on vacation, we bring multiple analog cameras. Isa shoots with a Minolta for ease of use, while I use an old Zenit with a beautiful Helios 44 lens. But there’s one thing I both love ánd hate: analog film.

With just 36 exposures per roll, it makes you think about each shot, which is nice. But once you’ve filled a roll, you still have to develop it. That’s something that takes both time and money. And it got me thinking: could I recreate the analog feel with my digital camera? I believe it mainly comes down to the glass.

The Beauty of a Bad Lens

Disposable cameras have cheap little plastic lenses. They’re terrible, and that’s exactly what makes them beautiful. No aperture control, a fixed focal length, and no manual focusing whatsoever. It’s all limitations, but those limitations give analog photos their signature look. So that’s how I got this idea of creating my own dispolens for my digital camera.

Project Dispolens

I started by sketching out a lens design on paper, figuring out the basics: focal length, mounting, and how to adapt the plastic lens to my camera. Once I had a rough plan, I went to the store, bought a disposable camera, and pried it open to extract the lens.

Then came the 3D design. In Blender, I modeled the lens bracket, housing, and front adapter to secure the tiny plastic lens onto my Fujifilm X-H2. After multiple iterations, printed on my Bambu Lab A1 Mini which I highly recommend, I was ready for some field testing.

Field Testing in London

Last week, Isa and I were in London. The Dispolens requires plenty of light (ideally bright sunlight) to really shine, and given London’s reputation for gloomy weather, I wasn’t expecting much. But we got lucky with clear skies. So, I strapped the plastic lens onto my high-end Fujifilm X-H2 and shot stunning 42MP photos with an unmistakably analog feel.

The photos you see here are straight out of the camera, unedited, with Fujifilm’s built-in ACROS film emulation applied:

Want to try it yourself?

If you want a Dispolens of your own, I’ve shared my designs on Makerworld. You can download and print them for free, just be sure to share your results with me, okay?